Op het vliegveld werd ingecheckt, zoals dat altijd gebeurd als je gaat vliegen. Alle koffers, inclusief die van 23 en een halve kilo, mochten mee het vliegtuig in, en zelfs alle handbagage kon mee. Inmiddels was het 24.00uur geweest en gingen we dus verder op…

Zondag 13-09’09
De vliegreis verliep prima. Sommige personen hadden maarliefst 3 stoelen voor zich alleen, terwijl anderen gezellig met z’n 3en op de rij zaten. Onderweg moest er nog een papiertje worden ingevuld met je naam, adres en wat andere gegevens en op de voorkant van dit papiertje was gelegenheid om jezelf te tekenen ;). In Marokko aangekomen maakten we meteen al kennis met hun ‘als het vandaag niet gebeurd dan gebeurd het morgen wel’ cultuur. Er stonden 2 rijen van zo’n 60 mensen voor de paspoort controle, een uur later stonden er nog steeds 2 rijen.
Buiten gekomen stonden er twee busjes klaar om ons te vervoeren naar het hotel. Ze hadden blijkbaar niet gerekend op mensen van rond de 2meter + één koffer per persoon en zodoende moest er nog een busje komen om de bagage te vervoeren. Tegen de tijd dat we aankwamen in het hotel was het inmiddels licht geworden. Er werd even vlug ingecheckt, de kamers werden verdeeld en vervolgens plofte iedereen vermoeid op zijn of haar bed neer.
Om 11.00uur werden we weer verwacht aan het ontbijt. Dit bestond uit wat stokbrood en croissantjes met of zonder chocola. Voor de liefhebbers was er jus d’orange, thee of koffie.

Na het ontbijt werd het hotel even verkend en binnen de kortste keren lagen de eersten al aan het zwembad. Terwijl de jongens van Twente’05 zich aan de rand van het zwembad in het zweet werkten met mooie krachtoefeningen genoten wij van het frisse water en de zon. Tegen een uur of 3 hebben we geluncht met een culinair broodje patat, yoghurt en een appel. Vervolgens reed onze privé-bus voor en werden we naar de sporthal in Tetouan gebracht.
Onderweg hadden we de eerste regenbui in Marokko al te pakken, wat resulteerde in waterplassen in de sporthal! De heren van het Marokkaanse team waren nog aan het trainen, wat erg leuk was om te zien.

Wij begonnen met inlopen en hebben vervolgens een uurtje getraind. Dit was even wennen omdat de zaal erg hoog en groot was. Bij ‘thuiskomst’ in het hotel had Johan een vergadering over de planning van de komende dag. Er moest dagelijks worden overlegd wie er wanneer kon trainen en spelen omdat er 4 teams waren voor 1 veld. Ondertussen waren de speelsters gedoucht en konden we aan tafel. Er werd ‘fish-soup’ zonder vis geserveerd, een hamburger met aardappeltjes en warme groenten en een caramel vla gebakje na.

Nadat we nog even gezellig met elkaar in de ‘theehoek’ van het hotel hadden gezeten gingen we enigszins op tijd naar bed. Toen iedereen goed en wel in bed lag werd er door iemand (laten we geen namen noemen Hanneke) in paniek op de deur van kamer 311 gebonkt; er zat een hagedis op kamer 307!!!! De 1e de beste twente’05 speler werd van de trap geplukt en verzocht om dit beest van wel 3 cm te vangen……

Maandag 14-09’09
Om 08.00u ging de wekker, deze werd ‘gesnoozed’ tot 08.15 en om 08.30u zat iedereen aan het ontbijt. Het ontbijt bestond weer uit broodjes met of zonder chocola en er kon worden gekozen uit abrikozenjam en honing. Gelukkig was Julianne zo slim geweest om hagelslag mee te nemen van huis en zo was er dus nog keus uit 3 soorten beleg. Na het ontbijt werd er weer getraind. Els en Hettie bleven in het hotel om wat sportkleding te wassen en bij terugkeer van het team werd er weer gezamenlijk geluncht. Bij de lunch werden we verrast met een groot bord vol groenten wat er erg lekker uitzag. Iedereen begon fanatiek alles op te eten en nam nog wat brood totdat de buik vol was. Kwam daar toch opeens de kok weer aan,met het hoofdgerecht! Terwijl de een nog verbaasder dan de ander was dat we nóg meer eten kregen, at ook iedereen de gebakken visjes en de rauwkost salades op. De lunch werd afgesloten met een heerlijk stuk meloen en wat druiven.
Om alle eten even te laten zakken besloten we de omgeving te gaan verkennen.
Terwijl wij ons de ogen uitkeken op o.a. de markt van M’diq, keken de mensen daar zich de ogen uit naar deze grote groep dames (en Johan) met blote armen en benen. Het mocht daar dan misschien winter zijn, maar met 25 graden loopt de gemiddelde Nederlander toch wel in zomerse kleding. Er werd van alles aangeboden op deze markt, levende dieren, allerlei soorten eten en zelfs kleding.

Terwijl wij de indrukwekkende wandeling voortzetten werden er nog boodschappen gedaan door Hettie en Els (van Tornado) en Brahim en Norbert ( van Webton Twente) en Moustafa (Technisch directeur Marokkaanse volleybalbond) in een groothandel een paar kilometer verderop. Hier was de mogelijkheid om heerlijke Marokkaanse gerechten te proeven en dat hebben ze dan ook gedaan. Helaas was het niet mogelijk om een biertje of flesje wijn te kopen i.v.m. de ramadan en dus moesten ze het doen met alcoholvrij bier.
De rondwandeling ging verder via de boulevard naar de haven van M’diq. Merle werd vanwege haar knieblessure in een rolstoel vervoerd. Aangezien de trottoirs minstens 30cm hoog zijn was het voortduwen van deze rolstoel nog een hele klus, waardoor we soms met z’n 3en tegelijk aan de rolstoel stonden te tillen.

Deze avond werd er wederom gegeten in een 3-gangen vorm waarin het hoofdgerecht bestond uit Tazine een echte Marokkaanse specialiteit. Er werd een grote stenen schaal geserveerd met daarin stukken vlees, dadels, wat uien en olijven, “echt fantastisch” Aldus Els.
De volleybaltassen werden weer ingepakt en de bus reed weer voor. Vanavond was de eerste wedstrijd tegen het Nationale team van Marokko, spannend. We hadden van de heren gehoord dat hun manier van inlopen erg indrukwekkend was, maar dat de rest wel meeviel. Wij waren keurig netjes om 20.15uur in de sporthal, omdat de wedstrijd om 21.00u zou beginnen. Het Marokkaanse team kwam ongegeneerd om 20.45u binnen druppelen tot grote ergernis van Johan.
Ondertussen hadden wij dus maar wat foto’s gemaakt en waren we al met wat ‘fans’ op de foto gezet omdat ze dachten dat wij het Nederlandse nationale team waren.

Toen beide partijen inmiddels warm waren gedraaid begonnen we tegen half 10 aan de wedstrijd.
De start was flitsend, in een mum van tijd stond er een stand van 19-9 voorsprong op het scorebord. De 1e set werd dan ook gewonnen met 25-15. Een opvallend puntje aan deze set vonden wij de vele time-outs. Op nationaal niveau wordt namelijk gewerkt met de technische time-out, waardoor er om de zoveel punten weer een time-out was. In de tweede set werden de rollen omgedraaid. Daar waar we in de 1e set goed serveerden, liep het hier helemaal mis. De Marokkaanse dames namen het initiatief in handen en namen een flinke voorsprong op ons. Uiteindelijk zijn we nog teruggekomen tot 22-24 waarna zij het simpel afmaakten met een ace. In de 3e set werd er aan onze kant weer goed gespeeld. Er waren een paar leuke rally’s, die wij wisten te winnen. Tijdens de 4e set kwamen de heren van Twente’05 binnendruppelen waardoor, volgens Johan, alle dames opfleurden en enthousiast begonnen te spelen. Setstand 25-17 voor ons en daarmee een winst van 3-1.
Ondanks de vermoeidheid wouden we toch allemaal nog graag even bij de heren kijken. Tijdens het inslaan werd er vaak ‘wooooow’ geroepen en geklapt door ons, omdat de heren zo hard sloegen. De Marokkaanse mensen om ons heen lachten ons uit, omdat het er waarschijnlijk ook wel grappig uit heeft gezien. “Wat een atletisch vermogen en wat kunnen die mannen verschrikkelijk hoog springen en hard slaan!” was de conclusie.
Het Marokkaanse heren team begon erg goed aan de wedstrijd, maar de mannen uit Twente wisten het toch goed bij te benen. Uiteindelijk ging de 1e set naar de Marokkanen met 25-23. Halverwege de 2e set zijn we met z’n allen weer naar het hotel gegaan. Na het douchen zijn we vrijwel meteen gaan slapen, het was een lange, intensieve en indrukwekkende dag geweest.

Dinsdag 15-09-‘09
Wederom werd er ontbeten, dit keer om 09.00u. Els en Hettie hadden ‘duo penotti’ en kaas meegebracht van de groothandel en zo werd het ontbijt steeds uitgebreider! Van 14.00u tot 16.00u stond een training met het Marokkaanse team gepland en tot die tijd waren we dus vrij. Aangezien het hotelpersoneel al ligbedden en kussens voor ons had opgehaald, hebben we daar dus maar optimaal gebruik van gemaakt. Een aantal van ons hebben nog over het strand en door de zee gewandeld. Na de lunch vertrokken wij weer richting sporthal.

Dat de dames van het Marokkaanse team niet zo tijdgebonden waren wisten we inmiddels, maar dat ze een uur te laat zouden komen was toch wel, laten we zeggen, verassend. Uiteindelijk hebben we nog wel een uur samen getraind.
’s Avonds was er wederom een diner, dit keer met gehakt tazine. Vervolgens stond de tweede wedstrijd op het programma. Was het damesteam eindelijk een keer op tijd bij de sporthal, was de beheerder nog aan het bidden in de moskee! Wederom tot grote ergernis van Johan die hier maar niet aan kan wennen. De security, die overigens elke dag aanwezig waren, hebben deze man gelukkig snel opgespoord en zo konden we na een fotosessie met de Marokkaanse meiden alsnog de sporthal in. De wedstrijd verliep moeizaam. Het team leek vermoeid en de concentratie was ook ver te zoeken. Met een stand van 25-17 verloren we dan ook de 1e set. In de tweede set wisten we net iets minder fouten te maken dan in de 1e set en daarom werd deze dan ook gewonnen met 25-19. In de 3e set hebben we de hele tijd achter de feiten aangelopen en de opgelopen achterstand was niet meer recht te trekken. 25-23 voor de Marokkaanse meiden. Omdat de wedstrijd wat later was begonnen i.v.m. de beheerder die nog aan het bidden was, wilden de scheidsrechters er mee stoppen na 3 sets. Johan was het hier uiteraard niet mee eens, en nadat Brahim even had bemiddeld met de scheidsrechters konden we alsnog de wedstrijd hervatten. In de 4e set ging het lange tijd gelijk op, uiteindelijk had Tornado de langste adem en trok de stand gelijk naar 2-2 (23-25). Er moest dus nog een set worden gespeeld en Twente’05 stond inmiddels al ongeduldig toe te kijken. Ook in de 5e set was de vermoeidheid duidelijk zichtbaar, deze set werd dan ook vrij makkelijk weggegeven met 15-7, wat resulteerde in een 3-2 verlies, balen! Iedereen was moe en na een kort overleg reden we dan ook direct terug naar het hotel.

Nadat iedereen weer gedoucht was hadden we nog afgesproken even bij elkaar te gaan zitten in de lobby. Dat even bij elkaar zitten werd uiteindelijk ruim 2uur gezellig kletsen met het Marokkaanse dames team. Zij wilden van alles van ons weten en andersom natuurlijk ook. Wij vroegen ons o.a. af waarom ze geen hoofddoeken droegen en of ze al getrouwd waren, en zij vroegen zich op hun beurt weer af of wij naast een coffeeshop woonden en waarom wij nog niet getrouwd waren. De Marokkaanse dames bleken nog lang niet zo onderdrukt als wij dachten. Ze konden zelf het moment bepalen vanaf wanneer ze een hoofddoek gingen dragen, en gingen gewoon naar school en werk, totdat ze trouwden. Slechts 2 van de 13 meiden waren inmiddels getrouwd en droegen daarom ook een lange broek in het veld. Dat wij heus niet allemaal naast een coffeeshop wonen klonk hen vreemd in de oren en dat we op onze leeftijd nog niet getrouwd waren keken ze ook vreemd van op. In hun ogen leven wij Nederlanders in vrijheid.

Woensdag 16-09-‘09
Een vrije dag! Wederom ging de wekker op tijd omdat om 09.00u weer een ontbijt voor ons klaar stond. Vervolgens dook iedereen de hotelkamers in om zich voor te bereiden op de excursie van vandaag. Sommige dames presteerden het om tot drie keer toe met andere kleren voor de dag te komen, maar uiteindelijk was iedereen om 10.30u klaar voor vertrek naar de sporthal. De heren van Twente’05 moesten nog eerst trainen van 10.00u tot 11.00u en wij zouden hen oppikken bij de sporthal om van daaruit door te rijden naar Chevchaouen.

Chevchaouen is een plaatsje in de Bergen op ongeveer anderhalf uur rijden van het hotel. Onderweg konden we genieten van het fantastische uitzicht in de bergen en de idyllische dorpjes. We zagen overal onafgebouwde huizen, pakezels, marktjes en ontzettend veel achtergelaten rommel. Eenmaal in de bergen aangekomen bleek dat de bus van de heren nog ergens was blijven steken. Later bleek dat de bus terug had moeten rijden om Brahim en twee begeleiders van Twente’05 op te halen, omdat de taxi waarin zij zaten diesel had getankt i.p.v. benzine. Ondertussen waren de dames al op de plek van bestemming en hadden daar de mogelijkheid om een wasplaats van dichtbij te bekijken en natuurlijk… te fotograferen.




Terwijl de regen met bakken uit de lucht kwam, werd de meegebrachte lunch opgegeten in de bus en gewacht op de jongens die nog onderweg waren.
Gezamenlijk liepen we Chevchaouen binnen. Het was er werkelijk prachtig. Alles was blauw geschilderd en er waren vele winkeltjes, boetiekjes, bezienswaardigheden en interessante Marokkanen. De vrouwen onder ons waren niet weg te slaan bij alle souvenirs, kleding, shawls en sieraden. Dit leidde tot enige ergernis bij de heren die op elke hoek van de straat moesten wachten.

Terwijl de vrouwen tevreden met al hun aankopen nog steeds van winkeltje naar winkeltje liepen hadden de mannen inmiddels het terras gevonden. Na dit afsluitende drankje zouden we het stadje weer verlaten. Enkele dames moesten nog snel even naar het toilet. Met de neus nog steeds dichtgeknepen kwamen ze stuk voor stuk weer naar buiten. Een ranzige bedoening die je in een 0sterren hotel nog niet zou tegenkomen. Het was de bedoeling dat je met een bak water het ‘toilet’ door moest spoelen. Wanneer je voorganger dat niet doet kan dit grote stank veroorzaken.
Onderweg naar de bus moest er nog even gauw een foto worden gemaakt van de Geesterese meiden en dé Papsleef’n vlag.
Eenmaal onderweg naar huis bleek dat de chauffeur wel erg veel haast had. Dit resulteerde in inhaal manoeuvres door de binnenbocht van een berghelling, keihard op de rem als je toch nét niet meer kon inhalen en al slingerend met de vaart erin naar het hotel. Onderweg moest de bus noodgedwongen stoppen omdat een aantal meiden het niet meer binnen konden houden. Terwijl een paar meiden stonden te ‘kotsen’ aan de rand van de weg, schreeuwde de buschauffeur dat hij haast had en dat we op moesten schieten. Later bleek dat het hotel had doorgegeven dat we in geen geval te laat konden komen bij het avondeten. Eenmaal aangekomen in het hotel was de keuken echter nog niet begonnen aan het eten. Brahim regelde dat het diner naar 20.00u werd verplaatst zodat iedereen even de tijd had om bij te komen.

Deze avond stond ons nog een folkloristische avond te wachten. Er zou een traditionele groep uit de omgeving komen om het avondprogramma verder te vullen. Om 21.00 zou het beginnen en waren wij er klaar voor, zij waren echter pas om 22.00u zover. Enkele Marokkaanse dames begonnen te dansen op het snelle ritme van de muziek en namen wat dames van tornado mee de dansvloer op. Er werd veel gedanst en gelachen. Later op de avond hebben ook de heren zich eraan gewaagd. Brahim kwam af en toe niet meer bij van het lachen en noemde zijn teamleden ‘paarden’ en ‘door elektriciteit geraakte dansers’. Het was een gezellige avond.

Donderdag 17-09-‘09
Net zoals op alle andere dagen werd er ook op donderdag weer ontbeten. Het was een bewolkte dag waardoor aan het zwembad liggen in je bikini er niet inzat. Het moet vast een leuk gezicht zijn geweest hoe iedereen met kleren aan en de handdoek om zich heen geslagen op een ligbedje lag, in afwachting van de 1e zonnestraal. Het busje reed weer voor en het team werd weer naar de sporthal gereden. Tijd voor een beetje krachttraining. Albert had de oefeningen compleet uitgewerkt op papier en er was keus uit verschillende circuits. Uiteindelijk hebben we de ladder gedaan, met dyna-bands gewerkt en wat andere spieroefeningen. Vervolgens hebben we wat volleybaloefeningen gedaan, gericht op het spel van het Marokkaanse team. Het Marokkaanse team houdt er namelijk nogal een chaotisch spel op na. Lidwien, die zich inzette als assistent trainer van Johan, hield de vaart er goed in en zo werd er nog even fanatiek getraind voor de enigszins belangrijke wedstrijd van die avond. We waren namelijk uitgenodigd door de burgemeester van Martil, een plaatsje 10km verderop. Ook zouden er een aantal mensen van een voor ons nog steeds onbekend ministerie aanwezig zijn, en het beloofde dus een volle zaal te worden. Dat mocht ook wel een keer, want van de 2000 toeschouwers die Johan verwachtte waren er ondertussen nog maar zo’n 150 geweest. Na het avondeten, dat wederom bestond uit Tazine maar nu met Kip, pakten we onze volleybal tassen weer in en gingen we richting de sporthal in Martil. Onderweg hebben de taxichauffeurs ongeveer 4x de weg gevraagd voordat we bij de sporthal aankwamen. Daar stikte het van de politie en er waren zelfs soldaten aanwezig. We werden door een grote, dikke schuifdeur naar binnen gelaten en kwamen vervolgens via een gang in de sporthal. Het vreemde aan deze sporthal was, dat hij aan één kant open was en dat er een grindbak langs het veld lag… Voordat we begonnen aan de wedstrijd werden er een aantal foto’s gemaakt met beide teams, de burgemeester, het ministerie en wat andere belangrijke mensen.

Inmiddels had er zich zo’n 250 man op de tribune gevestigd. Met de nadruk op man, omdat er maar 3 vrouwen aanwezig waren. De wedstrijd verliep goed. Er werd goed geserveerd en aanvallend werd er snel gescoord. Marokko ging meer fouten maken en de 1e set werd dan ook vrij gemakkelijk gewonnen met 25-16. De tweede set werden er iets meer fouten gemaakt aan onze kant, maar dat gebeurde aan Marokkaanse kant ook. Onder het gejuich en geklap van het Marokkaanse publiek dat enthousiast zat aan te moedigen wonnen wij ook de 2e set. In de 3e set voerde Johan wat wissels door wat verder niet echt van invloed was op de wedstrijd. We bleven goed spelen en trokken ook de laatste set vrij gemakkelijk naar ons toe. Een 3-0 winst voor ons! En dat voor het oog van zo’n 250 toeschouwers, de burgemeester, een of ander ministerie en natuurlijk de heren van Twente’05 die inmiddels ook waren aangekomen in de sporthal. We werden verzocht nogmaals op de rij te gaan staan omdat de burgemeester nog iets voor ons had meegebracht. We kregen allemaal een doek voor om je middel, wat door ons al snel tot tafellaken werd benoemd.
De heren waren aan de beurt. Zij kregen voor hun wedstrijd hetzelfde doek en hielden ook een fotosessie met het Marokkaanse team incl. belangrijke mensen. Terwijl wij ons zaten vol te proppen met lekkere lays chips, lolly’s, prince koeken en andere snoepjes brachten de jongens het er iets minder goed vanaf. Ondanks het feit dat ze toch vrij dicht bij de Marokkanen in de buurt bleven qua punten, hadden de Marokkanen duidelijk de overhand. Zij verloren de wedstrijd dan ook met 3-0. Na de beide wedstrijden, zo was ons verteld, zou er nog een receptie plaatsvinden. Zoals je misschien al kan raden ging deze niet meer door. Dus toch maar terug naar het hotel waar we nog gezellig in de lobby hebben gehangen tot, voor sommigen, in de late uurtjes.

Vrijdag 18-09-‘09
Prestatieverlof! Na het ontbijt zouden we nog een keer gaan trainen, maar Johan vond dat we vanwege de goede prestatie in Martil (en het mooie weer) aan het zwembad mochten liggen.
Daar werd dan ook dankbaar gebruik van gemaakt. De boerenbruin kwam uit de kast, olie smeren zoveel als mogelijk en maar bakken in de zon. Het werd een gezellige middag met erg lekker weer.




‘s Avonds stond de laatste wedstrijd tegen het Marokkaanse team op het programma. De jongens noemden ons ‘team tomaat’ vanwege de rode kleur op bepaalde gezichten. Een bepaald persoon van tornado liep af en aan met een toiletrol naar de wc in de sporthal en was niet in staat om te volleyballen. Evelien lag met buikkrampen letterlijk op de grond in de sporthal en de rest was ook niet al te fit.

Het werd een belabberde wedstrijd waarin het enige pluspuntje de 2e set was, omdat we deze hebben gewonnen. Els zou zeggen: “het was verschrikkelijk” en daarmee heb je dan ook alles gezegd. Na de wedstrijd van de heren kwamen we elkaar weer tegen in de Lobby van ’t hotel. Johan had voor de nodige alcoholische versnaperingen gezorgd. Hoe hij hier aan kwam was weer een avontuur op zich. Vanwege de ramadan mochten de Marokkanen geen alcohol aanraken. Johan daalde dan ook in z’n eentje, met zijn paspoort op zak, af naar de kelder van de groothandel. Achter grote, gesloten hekken kon hij wat rosé, wijn en smirnoff uitzoeken en dit meeslepen naar de kassa. Enfin, de wijntjes gingen er goed in en het werd een gezellige avond die voor sommigen wederom tot in de late uurtjes doorging.

Zaterdag 19-09-‘09
De laatste dag alweer. Een aantal mensen lagen nog met een lichte kater in bed of aan het zwembad terwijl anderen een rondreis met de bus maakten. Er waren een aantal hele mooie plekjes aan het strand te zien en er is zelfs op een kameel gereden. Iemand beweerde daar nog zadelpijn aan over te hebben gehouden…
´s middags was er nog de mogelijkheid om naar Tetouan te gaan. Hier hebben we een warenhuis gezien en een bazaar, wat wederom erg indrukwekkend was. De laatste souvenirs zijn gekocht en er werd nog even een mogelijkheid gecreëerd om een echt Marokkaans gewaad te passen.

’s Avonds was het tijd voor het ‘laatste avondmaal’, waarna iedereen zijn of haar koffer inpakte. Met alle nieuwe souvenirs werd het duwen en proppen. Met z’n tweeën op de koffer gaan zitten totdat ie dichtzat was meer regel dan uitzondering. Uiteindelijk is het toch weer iedereen gelukt en gingen we met de busjes weer richting het vliegveld in Tanger.

Zondag 20-09-‘09
De vliegreis is wederom prima verlopen en we stonden om 6uur Nederlandse tijd weer op Europese bodem. In Köln-Bonn werden we opgehaald door de spelersbus van Heracles. Sommigen voelden zich hierdoor ware verraders omdat ze eigenlijk Twente fan waren, maar de meesten waren goed te spreken over de ruime stoelen en de tafeltjes in de bus. Onderweg werden er nog wat moeders gebeld die ons zouden komen ophalen. Zij waren echter al wakker omdat Ria Voshaar om 07.15u half Geesteren al had rond gebeld, hoe de meiden thuis zouden komen. We verdeelden ons over de auto’s en tegen half 10 was iedereen weer goed en wel thuis.