| |
|
|
Blessure dwingt Merle Lenferink tot afscheid van Tornado D1 (19 juni 2010)
Geesteren – ‘Dit is balen, balen en nog eens balen’. Met deze woorden verwoordde Elly Braakhuis als bestuurder en technisch commissielid van Tornado het gevoel dat overheerste op de laatste training van Dames 1. Het gedwongen afscheid van selectiespeelster Merle Lenferink was de reden. Na drie jaar hoopvol wachten op volledig herstel van haar knie en met nog een operatie in het verschiet, ziet ze geen andere keus dan (voorlopig?) te stoppen met volleyballen. “Het is zo jammer, je hebt er al vanaf de jeugd zoveel voor gedaan. Nu was je van vaste waarde voor het eerste en dan krijg je dit. Dat is hard. Maar Merle, de deur staat altijd voor je open. Een schrale troost, ik weet het’. De dankwoorden van Elly waren oprecht. Merle kreeg een Tornadoattentie mee als aandenken. 
Vaste basisplek
Merle blijft zoals altijd zichzelf, beheerst. De student bewegingswetenschappen zegt dat ze soms het gevoel heeft dat er heel veel van wat ze studeert over haar zelf gaat. De gescheurde voorste knieband is de boosdoener, de eerste operatie die ze hiervoor onderging is niet gelukt. “Dat wordt dus weer opereren, revalideren en terugkomen. Wanneer? Hoe? En op welk niveau? Ik was graag door gegaan. Was er net in. Had een vaste basisplek weten af te dwingen na veel op de bank zitten. Dacht iedere keer weer terug te komen. Ik heb nog niet onder Tobias Los getraind sinds hij begin dit jaar onze trainer werd. Ik heb hem vaak schertsend gezegd dat ik het geheime wapen van Tornado ben. Het was dan ook flink balen dat ik te horen kreeg dat het herstel niet door zette. Het enige positieve is dat de fysiotherapeut en artsen denken, dat ik voor 95% weer zo ver kom dat ik kan volleyballen’.
Een waar feest
De herinneringen aan Tornado zijn zoet, dat wel. Op de geplaagde knie na met de gevolgen natuurlijk. Het kampioenschap met promotie naar de eerste divisie was een waar feest. De daaropvolgend de bijzondere reis naar Marokko met de vorige trainer Johan Booyink ook. En het leuke, gezellige team waar Merle veel plezier mee beleefde blijft haar achtervolgen. Hoewel ze geblesseerd was, was ze steevast bij de thuiswedstrijden, soms ook uitwedstrijden en ook op vrijdagavond was Merle in de sporthal te vinden tijdens de trainingen. Merle geeft aan dat zij het ook jammer vindt voor het team. Ze kent de problemen. ‘Ja’, beaamt trainer Tobias Los, we komen zeker in de problemen. De boodschap kwam dan ook hard aan. Ik heb Merle nog nooit zien spelen en ken haar alleen van de verhalen. We zullen de middenpositie anders moeten gaan invullen, jeugd moeten inpassen en mensen moeten omscholen’. Kracht/fysiotrainer Albert Abbing kent Merle al langer en typeert haar treffend: ‘ze is ogenschijnlijk rustig, maar in de wedstrijd komt het fanatisme er wel uit. Zij heeft de wedstrijdspanning nodig om fanatiek te worden. Een nuchtere speelster en een echte teamplayer’. Het team ziet Merle node gaan. Afscheid nemen van hen wordt nog even vooruit geschoven. ‘Nog even geduld’, zo wordt haar met een heimelijke lach meegedeeld.
Laatste nieuws
|
|
|
|
|
|